In memoriam voor Dick, onze creatieve duizendpoot
Het gevreesde, maar onvermijdelijke bericht kwam vrijdagavond, net na zessen. ,,Dick is vanmiddag vredig ingeslapen temidden van onze gezinnen”. Dick Boeijen, onze voorzitter, is heengegaan. Nog maar 48 jaar oud, in de kracht van zijn leven dus.
Ruim vier maanden eerder kregen we een bericht van Dick: ‘Ik lig in het ziekenhuis’. Na enkele onderzoeken werd al snel een onheilspellende diagnose gesteld: uitgezaaide longkanker. Artsen deden wat ze konden, maar gaandeweg werd steeds duidelijker dat genezing niet meer mogelijk was. ,,Ik heb het verkeerde lotje getrokken”, zei Dick er zelf over.
De berichten sloegen ons plat. Wat moesten wij zonder Dick, onze energieke voorzitter, nimmer opdrogende bron van ideeën en ideetjes? De man die in onze appgroep bleef trakteren op referaten over de toestand in de wereld, het fabuleuze Nederlandse pensioenstelsel en de glorie van het Bèrgs dialect. Soms midden in de nacht, want Dick was bepaald geen 9-tot-5-type. En altijd waren zijn berichten gekruid met humor. Liefst ook met wat plaagstootjes om de – in zijn ogen nogal politiek-correcte – meerderheid van ons gezelschap te verleiden tot een reactie.
Dick was een creatieve duizendpoot. Want behalve voor ons clubke was hij op tal van ander fronten actief. Zo schreef hij ook hele en halve toneelstukken voor Hoessenbosch, zette hij zich in voor het Bèrgse carnaval en probeerde hij -samen met Riny – de Berghemse schooljeugd de beginselen van het dialect bij te brengen. En naast zijn drukke baan in de pensioenwereld was hij ook nog een ware family man, overlopend van trots als hij vertelde over zijn gezinnetje.
Zestien jaar lang hebben we bij Bèrge dur ut Lint van Dick mogen genieten. En los van alle projecten die we hebben gedaan (boeken, talkshows, protestacties) is het belangrijkste dat we met elkaar ‘veul schik’ hebben gehad, zei hij toen we donderdagavond afscheid van hem namen in een memorabele online-sessie. In de wetenschap dat de finish in zicht was, zette Dick in die laatste maanden nog van alles en nog wat in gang. En hoewel wij versteld stonden van zijn veerkracht en die energie, wist ieder van ons ook wel dat het typisch was voor hem: tot op het laatste moment stond hij ‘aan’.
Zijn appjes waren soms te lang, maar zijn leven was absoluut te kort.
We wensen Babs, de kinderen en verdere familie veel sterkte.